Szczęśliwej żeglugi, pomyślnych wiatrów!

BurzaRozpoczęły się próby do „Burzy” Williama Szekspira w reż. Anny Augustynowicz. Premiera spektaklu odbędzie się w marcu, w czasie obchodów jubileuszu teatru.

To drugie w historii Teatru Współczesnego wystawienie tej sztuki. Pierwszą „Burzę” na scenie przy Wałach Chrobrego zrealizował Maciej Englert w roku 1979. Tym razem sztuka zostanie zrealizowana w przekładzie Stanisława Barańczaka.

O czym mówi ostatni dramat napisany przez Szekspira? Fabuła sztuki zawiera sporo motywów baśniowych, a przez niektórych badaczy nazywana jest komedią, przez innych romansem. Wygnany z Mediolanu Prospero dociera na wyspę, z której czyni miniaturowe królestwo sztuki i magii. Panując nad żywiołami, bezcielesnym Arielem i dzikim Kalibanem, wychowuje córkę Mirandę. Po latach u wybrzeży wyspy rozbija się statek, a książę staje oko w oko ze swą przeszłością… „Burza” zawiera wszystkie główne tematy dramatów Szekspira: obalenie prawowitego władcy, niebezpieczeństwo przejścia od cywilizacji do barbarzyństwa, marzenie o odzyskaniu świetności, zgubną namiętność oraz sens i potrzebę stwarzania teatru.

W wywiadzie dla miesięcznika „Teatr” Anna Augustynowicz przyznaje:

Burza jest sama w sobie myśleniem o teatrze. Poprosiłam Bogusława Kierca o zagranie Prospera. Odczuwam konieczność rozmowy o miejscu poety w świecie, o kondycji intelektualisty wobec władzy, którą posiadł człowiek – tylko przybysz na tej wyspie.

Bogusław Kierc, który gościnnie zagra w przedstawieniu w latach 1990-1992 był dyrektorem artystycznym Teatru Współczesnego w Szczecinie, reżyserował i grał na scenie teatru. Dziś artysta najsilniej kojarzony jest jako aktor Wrocławskiego Teatru Współczesnegopoeta, a także badacz literatury (najsłynniejszą publikacją jest biografia poety Rafała Wojaczka “Rafał Wojaczek. Prawdziwe życie bohatera”). Doskonale znany jest też młodym adeptom teatru, jako wieloletni pedagog Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im L. Solskiego we Wrocławiu.

Anna Augustynowicz po raz drugi sięga do tekstu napisanego przez Williama Szekspira. Pierwszy raz tekst najwybitniejszego europejskiego dramaturga reżyserka zrealizowała w 2006 roku w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Była to „Miarka za miarkę”, która rok później otrzymała główną nagrodę – Złotego Yoricka – na Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku.

Dlaczego Shakespeare? Po co Szekspir? Na to pytanie najtrafniej odpowiada Marta Gibińska w książce „William Shakespeare, Geniusz i zagadka”:

Wierzymy w wartość wielkiej sztuki, jesteśmy przekonani o konieczności poznania i obcowania z działami wielkich mistrzów, ponieważ to one definiują nas i naszą kulturę. Wyznajemy system wartości, w którym wielkość dzieł sztuki literackiej wyznacza ich ciągła obecność w dziejach kultury, czy to poprzez nieustanne nawracanie do ich lektury, czy poprzez nieustanne nawracanie do ich lektury, czy wciąż nowe odkrywanie „współczesnymi” interpretacjami. Jednym słowem dzieła wielkie są nieustanną żywą obecnością w świadomości twórców i odbiorców kultury. Powinny być stale eksponowane na półkach księgarskich i w witrynach sklepów internetowych. Taką żywą obecnością w kulturze najpierw Europy, a potem całego świata stały się dzieła Szekspira. Od czterystu lat są one wciąż czytane, wciąż na nowo wystawiane w teatrach, wciąż tłumaczone i wydawane. I czytają je wszyscy, a nie tylko i wyłącznie wąska grupa snobujących się intelektualistów i uczonych.