Recenzja

"Dziecko", na pierwszym planie: Ewa Sobczak i Michał Lewandowski, na drugim planie: Przemysław Walich, fot. P. Nykowski

Na tego… BĘC! [recenzja]

W życiu traktujemy się nawzajem pewnymi standardami. Ile w nich słuszności, a ile są odrealnione – trudno osądzić. Bywają jednak dziedziny, w których to my sami powinniśmy decydować o tym, co najlepsze. Dać coś, co sami chcemy ofiarować, odpowiedzieć tak, jak sami myślimy. Czy to możliwe? O spektaklu „Dziecko” pisze Ola Kądziołka. Kołem się toczy Tak wypadło. Tak może miało… Więcej →

Mamy kryzys [recenzja]

Mamy kryzys [recenzja]

,,Głupota przybiera rozmiary normalne (…), zakłada się nogę na nogę”- kataklizmy i ludzkie tragedie już nas nie wzruszają. Przechodzimy wokół nich obojętnie, odwracamy głowę, nie chcemy tego widzieć. Nie podejmujemy głębszych tematów w obawie przed niepewnością i utratą stabilizacji. Czy tworzymy pozorny fundament własnej osobowości? O spektaklu uzewnętrzniającym nas samych – „Świadkowie albo Nasza mała stabilizacja” w reżyserii Katarzyny Szyngiery… Więcej →

Katarzyna Szyngiera i Maciej Litkowski w czasie warsztatów do projektu "Świadkowie-konfrontacja", fo. P. Nykowski

Łowienie much w rozbitym świecie [recenzja]

Oto tytułowi świadkowie: Kobieta, Mężczyzna, Drugi, Trzeci. Nie znamy ich imion, a przynajmniej nie z tekstu sztuki. Są świadkami tego, co dzieje się wokół. Obserwują, a nie działają. Są unieruchomieni. Nie pętają ich włąsne więzy, lecz przyzwyczajenie. Twierdzą, że do wszystkiego można przywyknąć, do odstręczających woni, widoku trupów, ciasnoty… do własnego nieistnienia. Czy nie brzmi to znajomo?  O spektaklu „Świadkowie… Więcej →

Na pierwszym planie od lewej: Przemysław Walich, Magdalena Wrani-Stachowska, Grażyna Madej i Michał Lewandowski, fot. Paloma de la Fuente

Tym razem jest inaczej [RELACJA]

Tym razem jest inaczej. Wiem o tym już w momencie, kiedy spóźniona (#fauxpas) przekraczam błotnisty próg „Bramy”. Szesnasta. Zimno, brzydka pogoda, nikomu nic się nie chce. „Ja bym nie wyszła z domu w taką pogodę” żartuje Magdalena Wrani- Stachowska przechadzając się po holu goleniowskiego teatru… O prezentacji sztuki „Trollgatan. Ulica Trolli” w Goleniowie, w ramach projektu Teatr Polska pisze Sonia… Więcej →

Magdalena Myszkiewicz w monodramie "Wieża z klocków", fot. P. Nykowski

Misja: adopcja [RECENZJA]

W czym tkwi siła teatralnej opowieści o adopcji, opartej na autentycznych doświadczeniach autorki – Katarzyny Kotowskiej? – o spektaklu ,, Wieża z klocków ” w reż. Arkadiusza Buszki pisze Katarzyna Knyszyńska. Widmo adopcji Wybór dziecka, selekcja urzędnicza, formalności, pogoń za miłością, ciągłe oczekiwanie, lęk i czas. Wokół tych pojęć kręci się proces adopcji dziecka. Czy istnieje możliwość pominięcia któregoś z… Więcej →

Maria Dąbrowska i Barbara Lewndowska w spektaklu "moja mama leczy się u doktora oetkera", fot. P. Nykowski

Czuję się świetnie, a moim lekarzem jest Doktor Oetker [RECENZJA]

„Oglądając spektakl, czasami sam zaczynałem czuć się jak wariat, włączałem się podświadomie w dziwną, z gruntu tragiczną, ale też pociągają grę w chorego” – o spektaklu „moja mama leczy się u doktora oetkera” pisze Dominik Smaruj. Tekturowe ściany samotności Przyjrzyjmy się na chwilę umysłowi człowieka chorego. Żywe kolory, tekturowe ściany, samotność, obrazy z przeszłości, znane dźwięki i słowa, lęki i… Więcej →

Baw w imię Ojca [RECENZJA]

Baw w imię Ojca [RECENZJA]

„Akropolis” nazwę konkretnym must-watchem. Scena pełna jest tych znanych i najbardziej lubianych twarzy Teatru Współczesnego, stanowi znakomite exemplum stylu Anny Augustynowicz, intryguje monochromatyzmem, nasyca ucho doskonale przygotowaną oprawą muzyczną. Czegóż więcej może zażyczyć sobie teatroman? Postawić stopę na Wawelu…? O spektaklu pisze Ola Kądziołka. Panta rhei! Kamienne twarze tak doskonale zamknęły w sobie uczucia. Na wieki szczęśliwe, na zawsze płaczące… Więcej →

Jędrzej Wielecki jako Władzio w "Ślubie", fot. P. Nykowski

Świnia! [RECENZJA]

Każdy człowiek chce się czymś wyróżniać, marzy o tym, by być wyjątkową, wędrującą poza klatką formy jednostką. Nasuwa się jednak pytanie: czy możliwe jest całkowite „bycie sobą”? Czy można uciec przed gombrowiczowską „gębą”? Do refleksji na ten temat zachęcił mnie „Ślub” Witolda Gombrowicza w reżyserii Anny Augustynowicz. O spektaklu pisze Karolina Moras. Sen wasz odrzućcie, śmierci wizerunek Henryk śni. Przynajmniej… Więcej →

"Mad women", na zdjęciu od lewej: Monika (Maria Dąbrowska), Magda (Magdalena Myszkiewicz), Ewa (Barbara Lewandowska), Agnieszka (Ewa Sobczak) oraz Anna (Magdalena Wrani-Stachowska), fot. Piotr Nykowski

Mad women: wściekłe, czy szalone? [RECENZJA]

Czemu wściekłe? Bo nie mogą być mężczyznami, a współczesna idea feminizmu jest niemożliwa do zrealizowania? Jak sobie radzić z kobiecością, która oznacza walkę na szpilki? O spektaklu „Mad Woman” w reż. Barbary Wiśniewskiej pisze Sonia Suchecka. Czemu wściekłe? Bo nie mogą być mężczyznami, a współczesna idea feminizmu jest niemożliwa do zrealizowania? Jak sobie radzić z kobiecością, która oznacza walkę na… Więcej →

Świadkowie..., na zdjęciu: Maciej Litkowski, Wojciech Sandach, Magdalena Wrani-Stachowska, Arkadiusz Buszko, fot. kolaż zdjęć Piotra Nykowskiego

Świadkowie, czyli moja mała destabilizacja [RECENZJA]

Spotykasz ich codziennie. Mijasz na ulicy, w szkole, w pracy. Obserwują każdy Twój ruch, znają każdy krok. Otaczają Cię. Być może jesteś jednym z nich. O spektaklu „Świadkowie albo Nasza mała stabilizacja pisze” w reż. Katarzyny Szyngiery pisze Nina Olejniczak.  Postawa godna krytyki? Według Słownika języka polskiego PWN świadkowie to osoby, które są obecne przy czymś i mogą o tym… Więcej →