Recenzja

Przemysław Walich i Iwona Kowalska w "Dziecku", fot. Piotr Nykowski

Po nitce do „Dziecka” [recenzja]

Dlaczego adopcja jest aż tak trudnym procesem i biurokratyczną machiną? Czy rzeczywiście przyszli rodzice muszą być prześwietleni od A do Z, a w życiu człowieka nie ma miejsca na pomyłkę? Czy naturalni, biologiczni rodzice zawsze są czyści jak łza, a tym samym jest to gwarantem dobrej przyszłości ich potomków? O spektaklu ,,Dziecko” w reżyserii Martyny Łyko pisze Katarzyna Knyszyńska. ADOPCJA… Więcej →

Paweł Niczewski, fot. facebook.com/ImprozKrypty

Moją bronią jest poczucie humoru [wywiad]

W tym sezonie stworzył jedną z najbardziej wyjątkowych ról w jego dorobku – Gościa w „Pustostanie”, można go też spotkać w Teatrze „Piwnica przy Krypcie”, której szefuje. W tym roku po raz pierwszy był przewodniczącym Rady Artystycznej KONTRAPUNKTU. Jaki na co dzień jest Paweł Niczewski i jakie są jego nowe doświadczenia? Z aktorem rozmawia Katarzyna Knyszyńska w cyklu CZEGO NIE… Więcej →

"Feinweinblein...", na pierwszym planie: Magdalena Wrani-Stachowska

Wolność, odbiór [recenzja]

W czasach błyskawicznie przekazywanych informacji i ciągłego biegu we wszystkie strony świata pragniemy przynajmniej chwili spokoju. W czasach wszechogarniającego globalizmu staramy się dbać o korzenie, pochodzenie. W czasach klęsk głodowych milionów ludzi wołamy o pomoc, krzyczymy, że każdy człowiek jest ważny. Ale czy naprawdę tak myślimy? Czy jesteśmy „prawdziwymi patriotami” lub „umiemy żyć z dala od zgiełku codzienności”? O spektaklu… Więcej →

Arkadiusz Buszko, Magdalena Wrani-Stachowska w "Feinweinblein...", fot. Piotr Nykowski

Śmierć wyznacza kierunek życiu [recenzja]

Przed spektaklem widownia zachowuje się jak zwykle. Faluje dźwiękiem i podnieceniem, zdaje się uderzać w pluszowe siedzenia z osłabieniem, a jednak stale. Po spektaklu, gdy zapala się światło, nikt przez chwilę się nie rusza. Co będzie dalej? O spektaklu „Feinweinblein. W starym radiu diabeł pali” pisze Sonia Suchecka. Bo przyjdzie fein-wein-blein! „Nikt za bardzo nie wiedział jak wygląda ani po co… Więcej →

"Mad woman", Magdalena Wrani-Stachowska, Barbara Lewandowska, Ewa Sobczak, Maria Dąbrowska, fot. Piotr Nykowski

Biegnij, dziewczyno, biegnij! [recenzja]

Mad: z języka angielskiego: szalony, wściekły, obłąkany, zwariowany, pomylony, furiacki. Czy takie określenia określają kobiety – bohaterki przedstawienia? Jaki obraz współczesnych kobiet wyłania się z „Mad Women” w reż. Barbary Wiśniewskiej? O spektaklu pisze Katarzyna Knyszyńska. 5 kobiet, jedna praca, agencja reklamowa, korporacja, koleżanki z pracy, a może zwykli wrogowie. Magda, Monika, Agnieszka, Ewa i Anna pracują w jednej firmie,… Więcej →

Anna Januszewska i Wojciech Brzeziński w spektaklu "Oskar i pani Róża", fot. M. Biczyk

Całe życie w 12 dni [recenzja]

Często myślimy o tym jak długo będziemy żyć… A jeśli zostaniemy postawieni w sytuacji, w której wiemy ile czasu nam zostało? Chcielibyśmy przeżyć jak najwięcej i zrobić wszystko to, co należy zrobić przez całe życie. O spektaklu „Oskar i pani Róża” pisze Agata Kazimierska. Każdy dzień to dziesięć lat Oskar (Wojciech Brzeziński) jest dziesięcioletnim, niezwykle inteligentnym chłopcem chorującym na białaczkę…. Więcej →

Wieża z klocków, na zdjęciu Magdalena Myszkiewicz, fot. P. Nykowski

Zaszufladkowane? [recenzja]

  Istnieje ryzyko zaszufladkowania obu dramatów gdzieś w głębi podświadomości. Gotowe, przyklejone etykietki – można opakowane opisy wrzucić do szufladki z opisem „teatr”. Ale czy na pewno warto? O spektaklach „Dziecko” i „Wieża z klocków” pisze Katarzyna Kowalewska.   Droga do celu: „Dziecko” Tęcza przedstawia zgoła niezwykły widok. Wielka, wykonana z połyskującego materiału, migocąca, w wymownym kształcie górnej połowy serca…. Więcej →

"Piotruś Pan", scena zbiorowa, fot. Magda Hueckel

Powrót do świata Piotrusia Pana [relacja]

O tym dlaczego warto powracać do historii znanych z dzieciństwa i jak to jest zobaczyć opowieść z przeszłości po latach – po wizycie w teatrze na „Piotrusiu Panu” pisze Katarzyna Knyszyńska.  Styczeń, zima w pełni, patrzę: o, pada śnieg! Akurat przed wyjściem do teatru. Na myśl przychodzą mi wspomnienia z dziecięcych lat. Wtedy to o tej porze zakładałam grube rajstopy,… Więcej →

Magdalena Myszkiewicz w "Wieży z klocków", fot. Piotr Nykowski

Bądź moim Aniołem Stróżem [recenzja]

Widzowie tego spektaklu nie są grupą kilkudziesięciu nieznanych osób. Pozwalają aktorce mówić, przekraczają granicę anonimowości, która wymaga od nich nie tylko biernego słuchania, ale zrozumienia i, być może, odpowiedzi. O „Wieży z klocków” pisze Marysia Pyrek. Miłość bezwarunkowa Dziecięce głosy, które słyszymy, czekając w sali Teatru Małego, sprawiają, że przestajemy rozmawiać o sprawach codziennych, a zaczynamy myśleć o dzieciach. Podsłuchując… Więcej →

"Dziecko", na pierwszym planie: Ewa Sobczak i Michał Lewandowski, na drugim planie: Przemysław Walich, fot. P. Nykowski

Na tego… BĘC! [recenzja]

W życiu traktujemy się nawzajem pewnymi standardami. Ile w nich słuszności, a ile są odrealnione – trudno osądzić. Bywają jednak dziedziny, w których to my sami powinniśmy decydować o tym, co najlepsze. Dać coś, co sami chcemy ofiarować, odpowiedzieć tak, jak sami myślimy. Czy to możliwe? O spektaklu „Dziecko” pisze Ola Kądziołka. Kołem się toczy Tak wypadło. Tak może miało… Więcej →