Recenzja

Anna Januszewska i Wojciech Brzeziński w spektaklu "Oskar i pani Róża", fot. M. Biczyk

Całe życie w 12 dni [recenzja]

Często myślimy o tym jak długo będziemy żyć… A jeśli zostaniemy postawieni w sytuacji, w której wiemy ile czasu nam zostało? Chcielibyśmy przeżyć jak najwięcej i zrobić wszystko to, co należy zrobić przez całe życie. O spektaklu „Oskar i pani Róża” pisze Agata Kazimierska. Każdy dzień to dziesięć lat Oskar (Wojciech Brzeziński) jest dziesięcioletnim, niezwykle inteligentnym chłopcem chorującym na białaczkę…. Więcej →

Wieża z klocków, na zdjęciu Magdalena Myszkiewicz, fot. P. Nykowski

Zaszufladkowane? [recenzja]

  Istnieje ryzyko zaszufladkowania obu dramatów gdzieś w głębi podświadomości. Gotowe, przyklejone etykietki – można opakowane opisy wrzucić do szufladki z opisem „teatr”. Ale czy na pewno warto? O spektaklach „Dziecko” i „Wieża z klocków” pisze Katarzyna Kowalewska.   Droga do celu: „Dziecko” Tęcza przedstawia zgoła niezwykły widok. Wielka, wykonana z połyskującego materiału, migocąca, w wymownym kształcie górnej połowy serca…. Więcej →

"Piotruś Pan", scena zbiorowa, fot. Magda Hueckel

Powrót do świata Piotrusia Pana [relacja]

O tym dlaczego warto powracać do historii znanych z dzieciństwa i jak to jest zobaczyć opowieść z przeszłości po latach – po wizycie w teatrze na „Piotrusiu Panu” pisze Katarzyna Knyszyńska.  Styczeń, zima w pełni, patrzę: o, pada śnieg! Akurat przed wyjściem do teatru. Na myśl przychodzą mi wspomnienia z dziecięcych lat. Wtedy to o tej porze zakładałam grube rajstopy,… Więcej →

Magdalena Myszkiewicz w "Wieży z klocków", fot. Piotr Nykowski

Bądź moim Aniołem Stróżem [recenzja]

Widzowie tego spektaklu nie są grupą kilkudziesięciu nieznanych osób. Pozwalają aktorce mówić, przekraczają granicę anonimowości, która wymaga od nich nie tylko biernego słuchania, ale zrozumienia i, być może, odpowiedzi. O „Wieży z klocków” pisze Marysia Pyrek. Miłość bezwarunkowa Dziecięce głosy, które słyszymy, czekając w sali Teatru Małego, sprawiają, że przestajemy rozmawiać o sprawach codziennych, a zaczynamy myśleć o dzieciach. Podsłuchując… Więcej →

"Dziecko", na pierwszym planie: Ewa Sobczak i Michał Lewandowski, na drugim planie: Przemysław Walich, fot. P. Nykowski

Na tego… BĘC! [recenzja]

W życiu traktujemy się nawzajem pewnymi standardami. Ile w nich słuszności, a ile są odrealnione – trudno osądzić. Bywają jednak dziedziny, w których to my sami powinniśmy decydować o tym, co najlepsze. Dać coś, co sami chcemy ofiarować, odpowiedzieć tak, jak sami myślimy. Czy to możliwe? O spektaklu „Dziecko” pisze Ola Kądziołka. Kołem się toczy Tak wypadło. Tak może miało… Więcej →

Mamy kryzys [recenzja]

Mamy kryzys [recenzja]

,,Głupota przybiera rozmiary normalne (…), zakłada się nogę na nogę”- kataklizmy i ludzkie tragedie już nas nie wzruszają. Przechodzimy wokół nich obojętnie, odwracamy głowę, nie chcemy tego widzieć. Nie podejmujemy głębszych tematów w obawie przed niepewnością i utratą stabilizacji. Czy tworzymy pozorny fundament własnej osobowości? O spektaklu uzewnętrzniającym nas samych – „Świadkowie albo Nasza mała stabilizacja” w reżyserii Katarzyny Szyngiery… Więcej →

Katarzyna Szyngiera i Maciej Litkowski w czasie warsztatów do projektu "Świadkowie-konfrontacja", fo. P. Nykowski

Łowienie much w rozbitym świecie [recenzja]

Oto tytułowi świadkowie: Kobieta, Mężczyzna, Drugi, Trzeci. Nie znamy ich imion, a przynajmniej nie z tekstu sztuki. Są świadkami tego, co dzieje się wokół. Obserwują, a nie działają. Są unieruchomieni. Nie pętają ich włąsne więzy, lecz przyzwyczajenie. Twierdzą, że do wszystkiego można przywyknąć, do odstręczających woni, widoku trupów, ciasnoty… do własnego nieistnienia. Czy nie brzmi to znajomo?  O spektaklu „Świadkowie… Więcej →

Na pierwszym planie od lewej: Przemysław Walich, Magdalena Wrani-Stachowska, Grażyna Madej i Michał Lewandowski, fot. Paloma de la Fuente

Tym razem jest inaczej [RELACJA]

Tym razem jest inaczej. Wiem o tym już w momencie, kiedy spóźniona (#fauxpas) przekraczam błotnisty próg „Bramy”. Szesnasta. Zimno, brzydka pogoda, nikomu nic się nie chce. „Ja bym nie wyszła z domu w taką pogodę” żartuje Magdalena Wrani- Stachowska przechadzając się po holu goleniowskiego teatru… O prezentacji sztuki „Trollgatan. Ulica Trolli” w Goleniowie, w ramach projektu Teatr Polska pisze Sonia… Więcej →

Magdalena Myszkiewicz w monodramie "Wieża z klocków", fot. P. Nykowski

Misja: adopcja [RECENZJA]

W czym tkwi siła teatralnej opowieści o adopcji, opartej na autentycznych doświadczeniach autorki – Katarzyny Kotowskiej? – o spektaklu ,, Wieża z klocków ” w reż. Arkadiusza Buszki pisze Katarzyna Knyszyńska. Widmo adopcji Wybór dziecka, selekcja urzędnicza, formalności, pogoń za miłością, ciągłe oczekiwanie, lęk i czas. Wokół tych pojęć kręci się proces adopcji dziecka. Czy istnieje możliwość pominięcia któregoś z… Więcej →

Maria Dąbrowska i Barbara Lewndowska w spektaklu "moja mama leczy się u doktora oetkera", fot. P. Nykowski

Czuję się świetnie, a moim lekarzem jest Doktor Oetker [RECENZJA]

„Oglądając spektakl, czasami sam zaczynałem czuć się jak wariat, włączałem się podświadomie w dziwną, z gruntu tragiczną, ale też pociągają grę w chorego” – o spektaklu „moja mama leczy się u doktora oetkera” pisze Dominik Smaruj. Tekturowe ściany samotności Przyjrzyjmy się na chwilę umysłowi człowieka chorego. Żywe kolory, tekturowe ściany, samotność, obrazy z przeszłości, znane dźwięki i słowa, lęki i… Więcej →