Nowe blogowanie

Wieża z klocków, na zdjęciu Magdalena Myszkiewicz, fot. P. Nykowski

Zaszufladkowane? [recenzja]

  Istnieje ryzyko zaszufladkowania obu dramatów gdzieś w głębi podświadomości. Gotowe, przyklejone etykietki – można opakowane opisy wrzucić do szufladki z opisem „teatr”. Ale czy na pewno warto? O spektaklach „Dziecko” i „Wieża z klocków” pisze Katarzyna Kowalewska. Droga do celu: „Dziecko” Tęcza przedstawia zgoła niezwykły widok. Wielka, wykonana z połyskującego materiału, migocąca, w wymownym kształcie górnej połowy serca. Reprezentacja… Więcej →

Malina Prześluga, fot. Piotr Wręga

Drapanie miejsc po ciasnej bieliźnie [WYWIAD]

Moje „dorosłe” historie są połamane, niepełnosprawne, jakby przewróciły się od nadmiaru i nie potrafiły pozbierać po upadku. Do pionu stawia je słowo i język, bardzo rzadko przyczynowo-skutkowość, choć mają swój kierunek i zaliczając wszystkie zakręty i ślepe uliczki w końcu trafiają do celu – mówi Malina Prześluga, autorka „Pustostanu” w rozmowie z Kamilą Paradowską.   Kamila Paradowska: Przeczytałam ostatnio taki… Więcej →

"Piotruś Pan", scena zbiorowa, fot. Magda Hueckel

Powrót do świata Piotrusia Pana [relacja]

O tym dlaczego warto powracać do historii znanych z dzieciństwa i jak to jest zobaczyć opowieść z przeszłości po latach – po wizycie w teatrze na „Piotrusiu Panu” pisze Katarzyna Knyszyńska.  Styczeń, zima w pełni, patrzę: o, pada śnieg! Akurat przed wyjściem do teatru. Na myśl przychodzą mi wspomnienia z dziecięcych lat. Wtedy to o tej porze zakładałam grube rajstopy,… Więcej →

Maria Dąbrowska i Marta Malikowska w spektaklu muzycznym "Koncert życzeń" przygotowanym w ramach autorskiego projektu Kobiety Zagrożone Niskimi Świadczeniami Emerytalnymi (33. PPA Wrocław), fot. facebook.com/marysiadabrowska

Ocenianie po pozorach jest złudne [WYWIAD]

Istnieje przekonanie, że aktorka musi mieć zrobioną fryzurę, być ładnie ubrana, umalowana i prezentować się jak w serialach. Ludzie nie wierzą, że normalnie wyglądająca osoba, która nie ma „zakręconych losów”, może być aktorką – mówi aktorka Maria Dąbrowska. Wywiad odbywa się w cyklu pt. CZEGO NIE WIDAĆ. Z aktorką rozmawiają Katarzyna Knyszyńska i Kamil Dymerski. Katarzyna Knyszyńska: Jest Pani uczestniczką naszego cyklu… Więcej →

Magdalena Myszkiewicz w "Wieży z klocków", fot. Piotr Nykowski

Bądź moim Aniołem Stróżem [recenzja]

Widzowie tego spektaklu nie są grupą kilkudziesięciu nieznanych osób. Pozwalają aktorce mówić, przekraczają granicę anonimowości, która wymaga od nich nie tylko biernego słuchania, ale zrozumienia i, być może, odpowiedzi. O „Wieży z klocków” pisze Marysia Pyrek. Miłość bezwarunkowa Dziecięce głosy, które słyszymy, czekając w sali Teatru Małego, sprawiają, że przestajemy rozmawiać o sprawach codziennych, a zaczynamy myśleć o dzieciach. Podsłuchując… Więcej →

Magdalena Myszkiewicz w monodramie "Wieża z klocków", fot. Piotr Nykowski

Każdy z nas ma swoją wieżę z klocków [wywiad]

Czy potrafimy rozmawiać na temat adopcji? Jak wygląda życie adoptowanego dziecka? Czy każdy może zostać rodzicem adopcyjnym? Na te pytania odpowiada monodram „Wieża z klocków”. O spektaklu i drodze na deski teatru z aktorką Magdaleną Myszkiewicz rozmawiają: Konrad Traczyk, Julia Wróblewska i Paweł Stasieniuk. Wywiad ukazuje się w nowym cyklu przygotowanym przez blogerów teatru – CZEGO NIE WIDAĆ.  Może zacznijmy… Więcej →

"Dziecko", na pierwszym planie: Ewa Sobczak i Michał Lewandowski, na drugim planie: Przemysław Walich, fot. P. Nykowski

Na tego… BĘC! [recenzja]

W życiu traktujemy się nawzajem pewnymi standardami. Ile w nich słuszności, a ile są odrealnione – trudno osądzić. Bywają jednak dziedziny, w których to my sami powinniśmy decydować o tym, co najlepsze. Dać coś, co sami chcemy ofiarować, odpowiedzieć tak, jak sami myślimy. Czy to możliwe? O spektaklu „Dziecko” pisze Ola Kądziołka. Kołem się toczy Tak wypadło. Tak może miało… Więcej →

Mamy kryzys [recenzja]

Mamy kryzys [recenzja]

,,Głupota przybiera rozmiary normalne (…), zakłada się nogę na nogę”- kataklizmy i ludzkie tragedie już nas nie wzruszają. Przechodzimy wokół nich obojętnie, odwracamy głowę, nie chcemy tego widzieć. Nie podejmujemy głębszych tematów w obawie przed niepewnością i utratą stabilizacji. Czy tworzymy pozorny fundament własnej osobowości? O spektaklu uzewnętrzniającym nas samych – „Świadkowie albo Nasza mała stabilizacja” w reżyserii Katarzyny Szyngiery… Więcej →

Katarzyna Szyngiera i Maciej Litkowski w czasie warsztatów do projektu "Świadkowie-konfrontacja", fo. P. Nykowski

Łowienie much w rozbitym świecie [recenzja]

Oto tytułowi świadkowie: Kobieta, Mężczyzna, Drugi, Trzeci. Nie znamy ich imion, a przynajmniej nie z tekstu sztuki. Są świadkami tego, co dzieje się wokół. Obserwują, a nie działają. Są unieruchomieni. Nie pętają ich włąsne więzy, lecz przyzwyczajenie. Twierdzą, że do wszystkiego można przywyknąć, do odstręczających woni, widoku trupów, ciasnoty… do własnego nieistnienia. Czy nie brzmi to znajomo?  O spektaklu „Świadkowie… Więcej →

Na pierwszym planie od lewej: Przemysław Walich, Magdalena Wrani-Stachowska, Grażyna Madej i Michał Lewandowski, fot. Paloma de la Fuente

Tym razem jest inaczej [RELACJA]

Tym razem jest inaczej. Wiem o tym już w momencie, kiedy spóźniona (#fauxpas) przekraczam błotnisty próg „Bramy”. Szesnasta. Zimno, brzydka pogoda, nikomu nic się nie chce. „Ja bym nie wyszła z domu w taką pogodę” żartuje Magdalena Wrani- Stachowska przechadzając się po holu goleniowskiego teatru… O prezentacji sztuki „Trollgatan. Ulica Trolli” w Goleniowie, w ramach projektu Teatr Polska pisze Sonia… Więcej →